Διακρίνεται σε χαλαρή ,δύσκαμπτη, συγγενή και επίκτητη.

Όπως και στα παιδιά η συνήθης εικόνα είναι αυτή μίας χαλαρής πλατυποδίας χωρίς προφανές αίτιο. Παρ” όλα αυτά οι υποκείμενες παθήσεις είναι αρκετά συχνές έτσι ώστε να απαιτείται μία πιο λεπτομερής κλινική εξέταση για πιθανή

• παθολογική συνδεσμική χαλαρότητα,
• συνοστεώσεις του ταρσού,
• παθήσεις του τένοντα του οπίσθι­ου κνημιαίου,
• μετατραυματική παραμόρφωση,
• εκφυλι­στική αρθρίτιδα,
• νευροπάθειες,
• παθήσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα την διαταραχή της μυϊκής ισορροπίας.

Πλατυποδία στους ενήλικες-Κλινική εικόνα

Χαλαρή πλατυπο­δία: Αν και οι περισσότεροι ενήλικες με χαλαρή πλατυπο­δία είναι ασυμπτωματικοί ορισμένοι αναφέρουν πόνο με­τά από περιόδους παρατεταμένης βάδισης ή όρθιας στά­σης. Όταν ο ασθενής ορθοστατεί η αποπλάτυνση της πο­δικής καμάρας είναι προφανής. Όταν ο ασθενής στηρίζεται στις άκρες των δακτύ­λων, οι πτέρνες έρχονται σε φυσιολογική ραιβότητα.

Η επίκτητη και η δύσκαμπτη πλατυποδία είναι συνή­θως επώδυνες. Οι πτέρνες δεν έρχονται σε ραιβότητα ό­ταν ο ασθενής στηρίζεται στις άκρες των δακτύλων και η πλατυποδία μπορεί να μην διορθώνεται παθητικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις μία λεπτομερής κλινική εξέταση για κάποια πιθανή υποκείμενη πάθηση είναι σημαντική.

Πλατυποδία στους ενήλικες-Θεραπεία

Η ασυμπτωματική πλατυποδία δεν χρειάζεται θερα­πεία και δεν υπάρχει κανένας λόγος για περιορισμό των δραστηριοτήτων.

Η συμπτωματική χαλαρή πλατυποδία θα πρέπει να α­ντιμετωπίζεται συντηρητικά με προσαρμογή των υποδη­μάτων, υποστήριξη της ποδικής καμάρας και ασκήσεις ε­νίσχυσης των μυών. Αν τα συμπτώματα επιμένουν και ανάλογα με την περίπτωση μπορει να αποφασιστει  χειρουργική αντιμετώπιση με επιμύκυνση του αχιλλείου τένοντα , οστεοτομία πτέρνης κ.α.

Η συμπτωματική δύσκαμπτη πλατυποδία μπορεί να ο­φείλεται σε:

• συνοστέωση του ταρσού
• σε μετατραυματική αρθρίτιδα της υπαστραγαλικής άρθρωσης,
• σε ουρική ή φλεγμονώδη αρθρίτι­δα.

Μετά τον αποκλεισμό αυτών των παθήσεων παραμένει ένα ποσοστό ασθενών στους οποίους δεν μπορεί να εντο­πισθεί κάποια ειδική παθολογία. Σε αυτή την ομάδα ανή­κουν κάποιες από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις. Ορισμέ­νοι από αυτούς του ασθενείς θα ανταποκριθούν σε μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. “Άλλοι από την ακινη­τοποίηση σε ένα περιπατητικό γύψο για 6-8 εβδομάδες.

Εάν ανακαλυφθεί κάποια πτερνοσκαφοειδής γέφυρα αυτή μπορεί να αφαιρεθεί παρά το γεγονός ότι δεν είναι βέβαιο ότι αυτή αποτελεί και το αίτιο.

Οι μετατραυματικές βλάβες και η οστεοαρθρίτιδα του ταρσού μπορεί να απαιτήσουν κάποια αρθρόδεση.

Για τους υπόλοιπους ασθενείς η προ­σοχή στην χρήση άνετων υποδημάτων και συμπτωματική αναλγητική αγωγή, ή η χρήση πάτων υποστήριξης και όχι διόρθωσης της ποδικής καμάρας είναι η καλύτερη θεραπεία.

Η πλατυποδία που συνοδεύεται από τενοντίτιδα του ο­πίσθιου κνημιαίου μπορεί να αντιμετωπισθεί με αντιφλεγ­μονώδη, έγχυση κορτικοστεροειδών και χρήση ορθωτικών υποδημάτων στα αρχικά στάδια. Σε πιό προχωρημένα στάδια με εγκατεστημένη ανεπάρκεια ή ρήξη του οπίσθιου κνημιαίου τένοντα η χειρουργική θεραπεία μπορεί να είναι χρήσιμη ιδιαίτερα στους νέους και δραστήριους ανθρώπους .

Στους ηλικιωμένους ή στους ασθενείς με περιορισμένη δραστηριότητα μπορεί να είναι επαρκής η χρήση ενός νάρθηκα.

Σημεία εντονότερου πόνου σε τενοντίτιδα του οπισθιόυ κνημιαίου. Εκφύλιση του τένοντα αυτου μπορεί να οδηγήσει σε πλατυποδία